12/01 dakar 2012 stage 11: Arica - Arequipa

 

DVV120112D12190-2.jpgWederom een mooie Dakar-dag gehad, heel afwisselend maar ook zwaar. Eerst een verbinding van 140 km en daarna de special in. Deze begon met veel snelle paden en na een half uur moesten we al twee keer een rivier van een meter of 20 breed doorlopen. Het water stond hier een halve meter hoog dus de rest van de dag reed ik met een extra watervoorraad in mijn laarzen. Je loopt dan naast je motor, ziet de bodem niet en schuifelt over keien zo groot als voetballen. Hier gingen een aantal rijders kopje onder en ik was alleen maar bang voor mijn knie, maar het ging goed. Na de twee rivieren gingen we Peru in met veel zand, stof en hele mooie hoge duinen. Ik heb heerlijk gereden in de duinen.

Toen had ik een eng momentje. Ik reed in een vallei en in het roadbook was een wijziging gekomen voor een gevaarlijk punt. Dus ik was net aan het kijken op mijn roadbook bij hoeveel kilometer dit zou komen en toen was ik er al. Het bleek een breed gat te zijn. Ik was te laat met remmen en vloog het gat in en kwam vier meter lager op mijn voorwiel terecht. Het ging gelukkig allemaal maar net goed.

Even later kwamen we op een verschrikkelijk fesh fesh pad waar je hele voorwiel in verdween. Dit stuk was zeuren, lopen en ellende.
DVV120112D1229.jpgBij een S-bocht in de weg, waar je normaal gewoon rechtdoor steekt zag ik dat dit 20 meter glijden zou worden en dit leek mij geen goed idee. Ik heb toen het pad gevolgd maar die ging de verkeerde kant op en liep dood. Dit betekende dat ik alsnog een meter of 50 omlaag moest glijden op een harde ondergrond met 30 centimeter meel erop. Het was ongelofelijk steil en ik stond dwars op de helling stil met mijn linkervoet op het hoge gedeelte en mijn rechtervoet kon niet bij de grond. Mijn motor begon weer te glijden en ik raakte uit balans. Ik viel over mijn motor de diepte in en kwam 10 meter lager onder de fesh fesh boven drijven. Gevolg mijn stuur scheef en de handkap lag eraf. Ik heb de boel opgepakt en ben verder gegleden. Onderin stond ik tot mijn koplamp in het zand. Daar heb ik nog, met drie man, een quad uit de fesh fesh getrokken.
Schermafbeelding_2012-01-12_om_08.40_.42_.pngNa 200 kilometer kwamen we bij het geneutraliseerde gedeelte (daar stopt de tijdwaarneming). We reden daar 130 km over de weg. Drie mini’s waren mij achterop gekomen tijdens de proef en zouden bij de start van het tweede gedeelte een paar minuten na mij gaan starten. De eerste twee haalde mij op het snelle stuk van 20 km in.
Toen zag ik in het roadbook dat we op een gevaarlijk punt zouden komen. Dit staat met 1, 2, 3 of 4 uitroeptekens aangegeven (2 is al gevaarlijk, 3 is heel gevaarlijk). Bij dit punt in het roadbook stonden 4 uitroeptekens. De eerste afdaling van 10 meter viel nog wel mee. Maar toen kwam ik op een plateau met daarna een hele steile afdaling van 100 meter in de fesh fesh met diepe sporen. Dat was een grote glijpartij. Voor mij lagen al 3 motoren plat dus ik durfde i.v.m. mijn knie niet rijdend er vanaf te gaan. Want als je dan valt dan stop je pas als je beneden bent. Ik ben naast mijn motor begonnen aan de afdaling. Er was maar één spoor en mijn grootste angst was dat die derde mini nog langs moest komen en als die zijn neus over de richel steekt dan kan hij pas stoppen als hij beneden is. Gelukkig kwam hij niet.

Schermafbeelding_2012-01-12_om_08.40_.59_.pngNa de afdaling gingen we een lange gully in met heel veel fesh fesh en grote stenen ertussen. Het was hier ook echt heel heet waardoor dit stuk heel zwaar rijden en echt afzien was. Je zag hier veel rijders liggen en rusten.
We gingen de gully uit over een stenen beklimming. Dit stuk is te vergelijken met de boiler-pass uit de Touareg-rally in Marokko maar dan drie keer zo lang en met een motor van 170 kilo. Daarna snelle paden en weer de duinen in, dit waren rode duinen en als je eroverheen reed trok je een wit spoor, een erg mooi gezicht. De laatste 10 kilometer was nog even beulen en hier stond ook veel publiek langs de kant. Ook in Peru zijn de mensen super enthousiast.
Na de finish was het nog 120 km rijden tot het kamp waar alleen de motorrijders zitten. Vandaag was een marathon etappe wat betekent dat iedere deelnemer voor zijn eigen spullen moet zorgen en niets heeft. Dit was een beetje een flater. Alle teammonteurs stonden na de finish naast de weg opgesteld en deden daar voor rijders de service en het onderhoud. Ik heb als kistrijder geen monteur en, omdat dit de marathon-etappe was, ook niet de beschikking over mijn kist.

We liggen met alle motorrijders in een soort stadion in twee grote tenten op de grond en hebben van de organisatie een tas gekregen met een poncho, dikke sokken en een kleedje. Daar moeten we het mee doen. Ik ben heel benieuwd hoe het vannacht zal gaan met slapen op het grasveld. Ik zie het nut niet helemaal van deze wending in de Dakar. Je wordt extra moe gemaakt op niets af en bijna niemand heeft zijn eigen service aan de motor hoeven doen. Mijn onderhoud was eenvoudig. Ik heb het luchtfilter dat ik had meegenomen vervangen en ik was klaar.

Bron: Erikkofman.nl
Foto’s: Dakarpress..nl

  • DVV120112D12190-2.jpg
  • DVV120112D1229.jpg
  • Schermafbeelding_2012-01-12_om_08.40_.42_.png
  • Schermafbeelding_2012-01-12_om_08.40_.59_.png

« Terug naar archiefDit nieuwsbericht is geplaatst op 12 januari 2012.

Hoofdsponsor

  • hslogo1_lvn1.png
  • hslogo_lvnl2.png

Sponsoren

  • slgo_rallyrijder.png slgo_timo.png slogo_autodrop.png slogo_autoschade.png slogo_AVC.png slogo_ctouch.png
Word supporteren maak kans op Erik's motor!
Social:

Copyright © 2018 Erik Kofman / Alle rechten voorbehouden / Website door Vontis Internetbureau

Home / Contact